Hallo, op 17 december weer de jaarlijkse kerstbrunch van de zaterdaggroep. Marcel is de appels al aan het schillen en ik ben opzoek naar Abraham voor de soep. Wat gaan jullie meebrengen, of wat hadden jullie graag gezien. Brand maar los
Kerstbrunch 2010
op 18 dec willen we weer een gezellige Kerstbrunch organiseren
iedereen neemt weer wat mee en we maken er weer iets gezelligs van
succestie's, ideexebn en wat jezelf meneem kun je hier achter laten
ik zorg weer voor de (Mosterd)soep
Fieke had ze al een tijdje terug gemail kwam ik vandaag achter
ze waren even ondergesneeuwd in mn mailbox maar daar zijn ze dan
foto’s trainingspakkenwedstrijd en die van Start2Run
We hadden het al eens eerder gedaan, vier jaar terug, maar opnieuw gingen we naar Wageningen omdaar het bevrijdingsvuur op te halen. Lopers geregeld, busjes geregeld, fietsen gregeld, eten geregeld en op naar Wageningen. Ik moest eerst nog even mn jaarlijkse verplichtingen voltrekken bij de Stier in Noord-Scharwoude maar daarna waren we onderweg. In de auto was het al snel een gezellige boel en de vreemde eenden in de bijt, de leden van het RoPaRunteam uit Langedijk, paste probleemloos in het plaatje. In Wageningen aangekomen een plaats gezocht voor de busjes en opzoek naar het team wat met de trein was gekomen. Alma en haar kornuiten hadden de startbewijzen al opgehaald voor Heerhugowaard en Langedijk en waren netjes achterin de rij gaan staan: er zijn nog 4975 wachtende voor u, en we moesten nog maar 130 km . Om 12 uur werd het bevrijdingsvuur ontstoken (kwam uit Normandie/6 juni 2009) en na nog even geluisterd te hebben naar mensen die zichzelf erg graag horen praten begon men met het uitdelen van het vuur. Met deze vooruitgang zou het wel eens 3 uur kunnen worden voordat we aan de beurt zijn dus maar even de "vrijheid" genomen om iets versneld op te schuiven naar voren waren we om half xe9xe9n aan de beurt net even na het team van ARO. We gaan: We lopen. Er was zowaar file vorming net buiten Wageningen. Mijn team, al snel beter bekend als het Dreamteam, en dat kwam echt niet omdat we s’nachts gingen lopen bestond uit Nicole, Esther, Evelyn , Erwin, John, Jan en mijzelf (Peter) hoefde pas als 3e team te lopen dus probeerde we iets vooruit te komen, een kilometer of 10, om daar te wachten maar dat lukte niet echt. Een links de rotonde nemende, midden op de weg rijdende politiemacht die ook meeliep verstoorde dit beeld. Het was koud die nacht en het loopschema werd door het eerste team al snel aangepast. Zouden we 3 min lopen en dan wisselen het werden 2 minuten lopen, tempo 14-17 km uur. Af en toe wisselde de volgbusjes van samenstelling en hadden we de ene keer Cunny, heel gezellig, aan boord zat de volgende keer Wendy weer bij ons in het busje: Ze kende de Amzing Stroopwafels niet eens !! maar na een geweldige vertolking door 3 tenoren van "Oude Maasweg kwart voor 3" zal ze die niet snel meer vergeten. Het houd je wel wakker. Het wordt al weer licht en we lopen eigenlijk probleemloos de route. Cees zelf loopt bij het ene team en gaat daarna als navigator op de fiets met het volgende team weer mee, waar haald zon jongen de energie toch vandaan? Of is ie zo zuinig op Alma dat ie er geen moment uit het oog wil verliezen. Maar Cees je weet het toch: het wordt pas echt link als je haar niet meer hoort 
We komen rond een uur of 9 in Ilpendam aan en hadden al eerder bij een plaatslijk cafxe9 een ontbijt geregeld. Nu leer je elke dag weer en de wijze les van vandaag is: vraag vooraf naar de prijs: kopje koffie, croisant en xe9xe9n of twee belgde bolletje voor slechts 15 euro pp !! Dat durfen ze zelfs in Frankrijk niet te vragen.
Was ARO in Wageningen eerder gestart, hier zaten ze ons opeens op de hielen. Dat kan natuurlijk niet en het tempo werd door het dreamteam flink opgeschroefd en al snel hadden ze het nakijken. De loop begon zich in een eindstadium te begeven en al wilde we onze deadline van 12 uur St Pancras halen moesten we flink opschieten. Met wat kunst en vliegwerk kwamen we een paar minuten over 12 bij de spoorwegovergang in St Pancras aan, we liepen nu weer met een fakkel (tussendoor wordt het vuur bewaard in een stormlamp in de auto) en werden voorafgegaan door 6 ruiters te paard, 2 Jeeps en achter ons nogmaals 2 Jeep en een ander historisch voortuig. We hadden Evelyn inmiddels ingeruild voor Hans, kon die een thuiswedstrijd lopen, en met het hele team de laatste kilometers afgelegd door St Pancras, Broek op Langedijk en Zuid-Scharwoude naar het gemeente huis. Onderweg was applaus ons deel en we liepen ondanks de 12 uur in de benen op vleugels. Aan Nicole de eer om de fakkel aan de burgemeester te overhandigen en onder ruime belangstelling van pers en toeschouders werd in Langedijk het Vredesvuur ontstoken. Het was mooi geweest, we wilde naar huis. Eerst nog even naar HERA voor de overige deelnemers en een biertje (of was de volgorde andersom) Nog even lekker gezeten in het zonnetje en naar huis toe. Wendy wilde alleen maar slapen maar wist nog niet waar ze dat zou doen: thuis of in Haarlem op bevrijdingspop. Het was weer een mooie eneverende loop waar maar weer eens uit blijkt dat je de meeste warmte niet door vuur krijgt maar door de mensen om je heen. filmpje uit het NHD
Ik draag mijn loop op aan Elly
overige teams, plaats jullie stukje in de reactie’s of mail het mij
Alweer voor de 4e keer in succesie gingen we met een groep een weekend weg. Waarom? Na al dat intensieve sporten en trainen elkaar eens op een andere manier leren kennen, kortom er is altijd wel een smoes te verzinnen voor een feestje
Tis vrijdagmiddag en we verzamelen ons bij het Hera terrein verdelen de aanwezigen over de auto’s en gaan richting Friesland. Ik (Peter) zat bij Dolf in de auto en wij hadden het navigatiesysteem Alma Alma.
Niet richting Sneek gaan maar richting Bolsward, ik hoor het haar nog zeggen. Gelukkig waren wij deze keer nog eigenwijzer anders hadden we nu nog op de heenweg gezeten. De groep was wat kleiner als de vorige editie’s en er waren bepaalde mensen die ik toch wel heel erg gemist heb. We kwamen aan in Ellahuizen en verbleven daar in een boerderij die wij geheel tot onze beschikking hadden.
Tap erbij, goeie muziek installatie en niet te vergeten zeldzaam mooi weer. Eerst ff borrelen en na de macaroni gingen we fiereljeppen. Normaal scheppen vrouwen niet op over hun gevorderde leeftijd maar dat was nu anders: wij ouwe dames sprongen wel, waar blijven de jonkies? En dan gebeurt het, heel sneaky gaan er een paar dames met fototoestel aan de overkant staan en krijgt Dolf een polstok aan gereikt: een plonsstok kan je beter zeggen, gratieus zoals we Dolf kennen springt hij met gemak over de breedste sloot maar op het breekpunt breekt er wat en de papparatie fotografen kunnen de serie van hun leven maken. Ik heb hier mijn bedenkingen over.
‘s avonds komen Cees, Ellen en Henk erbij, zij waren eerst naar de 4windenloop geweest. Er werd gekeezt, gedronken, muziek gedraaid, op nivo gesproken en we gingen redelijk op tijd naar bed.
Zaterdag: Met zn allen aan het ontbijt, lunchpakket maken en daar kwamen onze vervoermiddelen: de Step met dikke banden: 40 km stond er op het program. Jahoor dachten wij en jahoor werd het. Gelukkig onderweg wat terrasjes en heel veel mooi weer. Tegen de tijd dat we de slag te pakken hadden waren we alweer thuis, althans zo leek het achteraf maar dan is vaak alles makkelijker en mooier. Maar mooie tocht door bossen, langs water en door kleine plaatsjes. Thuis gekomen BBQen, biertje drinken, Keezen en om 4 uur het licht maar eens uitgedaan. Tussendoor werden we nog verrast door een heuse modeshow: met name de modellen Cees en Dolf konden zich op veel mannelijke reacties verheugen. Paniek: vat bier leeg en nog slechts een half kratje geheel tegen mn principes in maar eens een wijntje gedronken. Daar ga je nog serieus van praten ook.
Zondag: Alweer de laatste dag, gaat wel erg snel na het ontbijt naar Balk daar liggen de kano’s voor ons klaar. Nico(le) kan niet zwemmen en krijgt een zwemvest aan: zo verschrikkelijk groot ze verdronk er bijna in. Allemaal met zn 2en in de kano en door Balk en door het bos gekanoed. Ik zat met Esther in de kano en die van ons spoorde niet: hij ging steeds naar rechts hoe kan dat nou ? Al snel kwamen we erachter de linkerwalkant was hoger dan de rechter en dan ligt het water dus scheef (ik wist wel dat wijn niet goed voor me was) het klonk aannemelijk ik denk dat ik het maar opstuur naar de Libelle dan hebben andere mensen er ook nog iets aan. Echter op de terugweg hadden we hetzelfde probleem. We kwamen dan ook als het laatste aan zelfs nog na Cock en Alma. Weer uit het water terug naar de boerderij opruimen en afscheid nemen: weer terug naar Holland ken ik ze gewoon weer verstaan.
Het was weer een leuk weekend met leuke mensen. Weer eens andere praat echter helaas geen verse roddels. Op naar Orgi 5
Ik had de foto’s al een tijdje maar nog geen tijd/zin gehad om ze te plaatsen
Om een persoonlijk record te lopen op een halve marathon kan je verschillende dingen doen. Je kan je trainingsarbeid intensiveren of je zoekt een snel parcours. Ik dacht te kiezen voor de makkelijkste weg; een snel parcours. En de halve marathon van Berlijn staat bekend om zijn snelle parcours. Dus de uitnodiging van Peter Stam om mee te gaan naar Berlijn leek mij een uitgelezen kans om dat persoonlijke record van mij op de halve marathon scherp te stellen.
Vrijdagochtend 26 maart vertrokken we om 7 uur met de bus naar Berlijn. Een groep van circa 30 hardloopfanaten inclusief supporters had een comfortabel plekje bemachtigd. Met de bus naar Berlijn is een hele rit en ook al is het een luxe touringcar, echt veel lebensraum heb je niet. Het was mij niet gelukt om donderdagavond op tijd naar bed te gaan, dus ik dacht nog wel wat te slapen in de bus. Peter Stam had mij via Twitter al gewaarschuwd dat dat mij niet ging lukken en hij heeft gelijk gekregen. De tijd werd gedood met een playlist maken voor op mijn iPod voor de wedstrijd van zondag en het gezamenlijk oplossen van enkele cryptogrammen.
We kwamen rond 6 uur ‘s avonds aan bij het Hostel in Berlijn. De strijd om een rustige kamer was begonnen en gewonnen. Met z’n tienen op een kamer met stapelbedden was het resultaat. Allemaal rustige mensen die niet snurken, zich niet omdraaien in hun slaap, voor middernacht slapen als een roos en daarna pas om 8 uur uit bed stappen. In het Hostele gegeten en ‘s avonds nog even een biertje gedronken in de stad.
Zaterdagochtend op tijd naar Tempelhof om de startnummers op te halen. En als je toch in Berlijn bent wil je wat van de stad zien. Met de metro naar de Rijksdag. Een rij van 100 meter voor de duer, dus die hebben we alleen van de buitenkant bekeken. Brandenburger Tor en Checkpoint Charlie hebben we wandelend bezocht. Om nog een stuk Berlijnse muur te zien, want die is bijna niet te bekennen in Berlijn, hebben we weer de metro genomen naar een gedeelte van de stad wat meer lijkt op een achterbuurt. Dus we twijfelden er even aan of we wel in de juiste metro gestapt waren. Maar gelukkig zagen we aan de overkant van de rivier iets wat een muur zou kunnen zijn. En het was de Berlijnse muur, beschilderd door kunstenaars. Daarna weer terug naar het centrum en bij Alexander Platz nog even een kopje koffie gedronken. Aan het einde van de dag hadden we onze eerste halve marathon er op zitten. 21 km slenteren, tenminste zo voelde dat. Prima voorbereiding dus.
Zaterdagavond koolhydraten stapelen bij de Italiaan met een paar proseccootjes erbij. Bij terugkomst in het hostel nog een biertje. De trainer stond erbij en zag dat het goed was. Ook een prima voorbereiding.
Zondag 28 maart de dag van de wedstrijd, goed geslapen. Het miezerde een beetje. Nog met de hele groep hardlopers op de foto en inlopend richting de start. De bij Tempelhof gekregen vuilniszak met gaten beschermde ons tegen de regen en de wind. Helemaal klaar voor de wedstrijd stonden we in het startvak. Garmin goed ingesteld, playlist op de iPhone standby en om 10 voor 11 gingen we van start. Om de PR van 1:44:25 te verbeteren moest ik gemiddeld 4:50 min per kilometer lopen. De motregen voelde prettig aan en ik liep lekker. Na pakweg 3 kilometer stonden de meegereisde supporters ons naar de finish te schreeuwen en dat gaf mij voor de komende kilometers vleugels. Tot aan circa kilometer 9 ging het goed, maar opeens voelden mijn benen zwaar en merkte ik dat ik heel veel moeite had met het tempo. Wat bleek nou, het bijna vlakke parcours van Berlijn ging heel langzaam over in een lang stuk vals plat en dat had ik pas door toen ik na een bocht de weg weer omlaag zag lopen. Vanaf dat moment ging het mis tussen mijn oren en werd de wedstrijd steeds zwaarder.
Waar ik vroeger nooit bij stilgestaan heb is het feit dat je als presterende hardloper ook moet kunnen rekenen. Bij mij is het zo dat per kilometer die ik loop de rekenvaardigheid afneemt. Ik kwam bij kilometer 11 en ik keek op mijn Garmin; ik had er zo’n 54 minuten opzitten. Toen moest ik gaan rekenen. De belangrijkste fout die ik toen maakte was dat ik dacht dat ik op de helft was. Daarbij moest ik uit gaan rekenen op hoeveel uur ik uit zou komen. Het enige wat ik toen alleen nog maar kon bedenken was dat de tijd eindigde op een 8, want 2×4=8. Dus geen 1.44 uur maar 1.48, want 1.38 uur werd het zeker niet. Ik snapte er niets meer van, ik liep toch nog steeds op mijn schema van onder de 5 minuten op de kilometer. Toen ging het dus echt mis in mijn hoofd, een mentale klap met de hamer. Tot aan kilometerpunt 12 bleef het maar malen in mijn hoofd, ik kwam er niet meer uit. En toen drong het tot me door 21-12=9 dus 11 is niet de helft van 21.
De resterende 9 kilometer werden een martelgang. Het tempo zakte en ik kreeg pijn in mijn zij. Lag dat aan de sportdrank, want die had ik niet van te voren uitgeprobeerd. Ik begon uit te kijken naar kilometer 15, want daar zouden de supporters weer staan en die gaven me eerder al vleugels. Zij stonden daar niet, maar pas bij kilometer 17/18. Met name de aanmoedigingen van Cock gaven me een beetje vleugels, maar echt vliegen was het niet meer eerder een beetje fladderen. Het werden nog een paar zware kilometers.
Bij Checkpoint Charlie had ik de neiging om de trap af naar de metro te nemen en de laatste kilometers onder de grond met de metro te volbrengen, maar ik bleef rennen. Niet wandelen bleef zich als een mantra in mijn hoofd herhalen. In de laatste kilometers haalde de nauwelijks getrainde Sven en terugkomend van een blessure mij nog in en ik kon niet meer aanhaken. Ik heb de halve marathon van Berlijn met rubberen benen uitgerend.
Geen PR voor mij, mijn eindtijd was 1.51.30. Aan mijn trainingsarbeid en het parcours zal het niet gelegen hebben. Wel waarschijnlijk aan mijn rekenvaardigheid en de directe voorbereiding van het weekend. 21 km slenteren, een busreis van bijna 10 uur en een paar proseccootjes (prosecco blijkt dus geen sportdrank te zijn) leveren mij geen PR, maar wel een fantastisch weekend. Volgend jaar weer.
Ik wil nog even melden dat mijn hardloopmaatjes Jan Arens en Binaca van Gool wel een PR gelopen hebben. Dus de volgende keer ‘s middags een glas whiskey, Jan’s voorbereiding. Of lekker ontspannen lopen, want Bianca had misschien wel net zoveel prosecco gedronken als ik. Dus een PR in Berlijn is wel degelijk mogelijk. Volgende keer loop ik achter Jan aan en loop ik lekker ontspannen naar de finish, het rekenen laat ik dan achterwege.
